گورستانی شبیه خودم

babakshaker — Mon, 23 Jun 2008 08:46:26 GMT

وقتی چشمان آهو دزیده میشود...

نگاهی به اشعارشاعرشبه قاره هند "یاواتی رانجا "

شبه قاره هند با تمامی خصوصیات جغرافیایی ، فرهنگی ونژادی به راستی جلوه ای زیبا ازآمیزه فرهنگ وهنر وقومیت است که به این واسطه غنای فرهنگی خاصی درآثارهندوستان مشاهده می شود، اما براستی چرا بعد ازاستعمارانگلیس وآمیختگی های فرهنگی این دیاربا استعمارادبیات این کشورنتوانسته خود را انچنانکه باید وشاید درعرصه جهانی نشان دهدوتنها آنچه به عنوان میراث استعماروبه خوشایند استعماربوده گاه گاه ترجمه شده است ومردم هندوستان ادبیات غنی خود را در چهاردیواری سرزمین پهناورهندوستان نگه داشته اند وجزء معدود انگشت شمارشاعرانی جهانی ، دیگرجلوه های پرباراین فرهنگ تاریخی نتوانسته خود را نشان دهد.

شعر هندوستان اما آوانگاردتروریشه ای ترازنمونه های آونگارد ادبیات معاصرجهان است ، بدون آنارشی بازی های رایج ادبیات امروز ایران ، به دور ازروکش های غیر ادبی ادبیات نمونه هایی به همین نام .

"یاواتی رانجا "۳۵ساله ، اهل بمبئی ست وسالهاست که درزمینه شعرفعالیت می نماید ، او ادبیات فارسی را دوست دارد وحافظ را پدیده ادبیات جهان می داند . او نیما وشاملو را به خوبی حافظ می شناسد ومی گوید اگر ادبیات هندوستان نیما را داشت ، امروز ادبیات هندوستان جهان را گرفته بود زیرا انقلاب نیما یک انقلاب ریشه ای اما با اهداف مدرن بود.

" رانجا " به شعر به صورت یک پدیده نگاه می کند وتلاش می کنداین پدیده را به تمام وکمال انجام دهد ، ازاو خواستم تا برای آشنایی خوانندگان ایرانی اشعارخود را دراختیارمن قراردهد ، تا خودم نیزاندکی با این اشعارآشنا شوم ، البته تاکنون هیچ شعری ازاین شاعربه فارسی ترجمه نشده است ، اما این مطلب سبب خیری خواهدشد تا اشعاراین شاعر شبه قاره هند ترجمه شود، البته ذکر این مورد ضروری ست که اشعار شاعران هندوستان کمتربه فارسی ترجمه شده است ومنهای نمونه های کلاسیک ادبیات امروز هندوستان به واقع درایران ناشناخته است .

"رانجا " ترجمه انگلیسی برخی ازاشعارخود را دراختیارمن قرارداد والبته عده ای ازآنها را به کمک او وبا استعانت ازآشنایی مختصراو به زبان پارسی برگردان کردیم ... حال همین امر مرا برآن داشت تا با دقت بیشتری به این اشعارنگاه کنم وامروز برای استفاده علاقه مندان تعدادی ازآنها راارائه می دهم . نگاه بومی ، جلوه های تصویری خارق العاده ، زبانی صمیمی ، دریافتی اصیل همگی ازخصوصیات شعرهای "یاواتی رانجا " می باشد که اشعاراو را در زیر می بینیم .

وقتی ازخودم دورمی شود

مانند خاکستری که می خواهد خویش را برسراسر زمین

پراکنده کند

وقتی ازراه دوربرای تو اشک می ریزم

وقتی به زمان مانندتاریخ نگاه می کنم

وبه خودم

مانند آینده ای نامعلوم

می فهمم که آدم تنها عقربه های گیج درگیج است

وتو

خدایی که همیشه مرا می سوزانی

درجشن ترحیمی که برای اندامم می گیری

وقتی چشمان تو به آتش می افتد

انگار

شعله های درونم پروازمی کند

نگو خاکسترم تمام می شو د

می توانی زمین راهم بسوزانی شاید اجدادم را سوزاندی

شاید سرزمینم را سوزاندی

وقتی ازخود دورمی شوم

دیگر خودم نیستم

همه اش تویی

با نگاهی که

وقتی چشمان آهو دزدیده می شود...

ماه اول :

این ماه پولهایم را به معبد می بخشم

تا پسربچه های کوچک وتنها

خواب گرسنگی را نبینند

این ماه

برای جنگ های تازه

موشک می خرم

برای سپیده

غروب

ماه دوم :

ماه بعدکه رسید خودم را قربانی نگاهت می کنم

مانند غروبی که فدای شب می شود

چه سرخ / چه غمناک

برای مردم سرزمینم

کمی مزرعه

کمی یاقوت

کمی الماس

وبرای خواب تو

دوباره قصه ای ناب

ماه سوم :

این ماه خودم را روبروی زندان بمبئی می رسانم

می خواهم تمام خنجرها را صیغل بزنم

وتمام مجرمین بیگناه را برقصانم

می خواهم درهای جهان را بازکنم

بروم روی ماه

برای سربازان کشمیردست تکان بدهم

برای خودم کمی آویزان شوم

روی فضای تهی

به زودی مجموعه کاملتری ازاشعار این شاعرشبه قاره هند را برای مخاطبان ارائه خواهم نمود.

babakshaker — Sun, 22 Jun 2008 05:38:18 GMT

جامعه شناسی اخلاقی ادبیات

تا به حال این تجربه را داشته اید زمانیکه مطلبی خاص ادبیات نوشته اید میزان درنگ مخاطبان درآن حوزه به اندازه یک درنگ کوتاه وخواندن تیتر است ، این نکته را کنتورهای مخفی مرورگر سایت به صاحب وب هدیه می دهد تا ازاین ره اورد اولا میزان توجه مخاطبان را به مطالب ادبی درک کنی ، ثانیا باب تازه ای تحت عنوان توجه مخاطبان علی الخصوص مخاطبان ادبی به مطالب ادبی رابازنماید .

براستی چع اتفاقی افتاده است ، آیا این بیماری مهلک ونزول اخلاقیات درجامعه فرهنگی به چه حدی رسیده است که اینگونه فعالان حوزه فرهنگ یا به اصطلاح اهل ادبیات خود را دربرابرجنجالها مخاطب می بینند ونه دربرابرمطالبی حرفه ای درحوزه ادبیات .

مدتهاست با استعانت ازهمین شبکه جهانی اینترنت وبخش های اظهارنظر وبلاگها این مهم را به چشم می بینم ، آنجا که جنجالی درکاراست ، همه به صورت یکدست مخاطب می شوند واهل ادبیات به یاری نویسنده می شتابند تا ازاین میان یا فحش های زیبای ادبی را نثارمولف یا سوژه نمایند یا با نامهای مستعاردیگران را به جان هم بیاندازند. نتیجه اینکه اهل ادبیات ازاین قماش افراد مجنونی که تنها ازراه درگیری های پشت پرده وآشکار سعی درتخلیه روانی دارند تا بیماری آنها به جای آسیب رساندن درمحیط به قلم واخلاق آسیب برساند.

بارها به هروسیله هرگاه قصد نوشتن نقدی یا تحلیلی داشته ام آنقدر سیل این مطالب شیزوفرنیک ودگر آزارانه روانه ام شده که خود ازاین همه مخاطب به وجد آمده ام ، اما دریغ که این بیماریهای مزمن ریشه ای اجتماعی – تاریخ دارد .

فضای ادبیات ایران به پیروی ازفضای اجتماعی ایران شامل بی اخلاقی حاکم برکل جامعه شده است ، زمانیکه بهرطریق افراد رشده کرده دراین بستر خود را دریک بیماری بزرگتری به نام اجتماع می بنند به تبع آن این رشد قهقرایی اخلاق ! به زمینه های فعالیت علی الخصوص فرهنگ نیزوارد شده وآنگاه است که شما این نوع دیالوگ را به جای دیالوگهای فرهنگ محور درفضای ادبی مشاهده می کنید .

نکته جالب زمانیکه سخن از دموکراسی ومدارا وازاین دست مفاهیم پیش می آید همین اهالی مثلا ادیب وفرهنگی جامه چاک می کنندوشکم سفره !!!!

هیچگاه سابقه نداشته ادبیات ایران اینگونه دستخوش اضمحلال اخلاقی شود. دغدغه شهرت به حدی شده است که افرادبه هروسیله ای برای مطرح شدن خود دست میزنند ازعریان شدن روبروی دوربین عکاسی ونمایان کردن عورت به قصد هنجارشکنی ، تا فحاشی به ناموس خویش ودیگران ، تا چسبیدن به استخوانهای پوسیده دیگران ... نکته جالب اینکه دیدم شاعر محترمی درباره کسی نوشته بود که به زعم خودش هیچگاه حتی یکبارهم اورا ندیده بود اما چنان ازمحسنات ورفتاراو تعریف می کرد واو را با فلان کس درفلان کشوربرابرمیدانست توگویی سالهاست با او یارغاربوده است ، جالب تراینکه شاعری خویش را فراموش کرده به مقام رفیع "فلان شناسی " رسیدن !!! هزاران افسوس .... آیا این بیماری ازنوع دیگرنیست ؟

درجامعه ای که همه مفاهیم دارند کم کم رنگ می بازند واخلاق رو به فراموشی می رود ، ادبیات نیز دراین بستر روزبه روز ازهم می پاشد واهل آن به جای تمرکز بر روی موضوع ادبیات به حاشیه ها می پردازند تا ازاین ره آورد برای خویش ودیگران کلاهی به نام شهرت بدوزند .

babakshaker — Mon, 09 Jun 2008 04:03:18 GMT

The writing

می خواهم روی یک سوژه تازه کارکنم ، اصلا قرارنیست هرکس هرچه می نویسید به نوعی یک تقلید تاریخی ازانچه باشد که تا دیروز اتفاق افتاده است ، نوشتن که اتفاق نیست که بخواهد بیفتد یا نیفتد . دوباره کاغذ را بدست گرفتم ، مثل اینکه سوژه ها روی ذهن وزبانم فشارمی آوردند ، آنقدر سوژه درذهنم تلنبارشده است که دیگر نوشتن آن همه سوژه کارآسانی نیست . کاشکی ذهن هم یک دوربین بود تا تمام محتویاتش را بتوانی به صورت یک فیلم، نه یک سریال بلند دربیاوری ، ولی مخاطبان را اینگونه گیج ومنگ می کنی زیرا آن همه سوژه برای اذهان عمومی امکان داردتشویش بیاورد وتشویش هم با خود هزار درد ومرض را به همراه دارد.

کاغذ را روی میز گذاشتم جمله اول را نوشتم : " رویداد های سختی بشر امروز را که درچکاچک تمدنهای مدنی ، ساختاری دمکراتیک را ازره اورد اقتصاد سیاسی بهمراه می اورد. " دوباره جمله را خواندم ، کمی البته جمله ثقیل به نظر می رسید ، اما خوب بود. آخر هرچه جمله ثقیل تر باشد ، مخاطب بیشتر قدر نویسنده را می فهمد. . . اما چند کلمه مسئله دارهم دراین جمله وجود دارد که می بایست آنها را خط زد : " رویدادهای سخت بشری " ، " چکاچک " ، " تمدنهای مدنی " و اوه جمله خط قرمزی وسخت تری به نام " ساختاردموکراتیک " باید برای آنها هم فکری کنم ، بهترین راه استفاده ازنوعی واژه های جایگزین برای کلمات بالاست ... خوب باید به ذهنم بیشتر فشاربیاورم ... اصلا این جمله را رها کنم بهتراست ، سری که درد نمی کند را که دستمال نمی بندند، بهتراست یک ساختارتازه تری را خلق کنم بااین وضعیت نمی شود نوشت ... خوب آها سوژه اجتماعی تربشود بهتر است : "جامعه تابعی ست ازگروه های موجود درآن که می توانند خود را دربستر فعالیتهای سیاسی واجتماعی وفرهنگی به وضعیتی ناهمگون وغیرمتعارف دررویدادهای پلکانی نمایان کنند. "

به به عجب افاضه ای ، این جمله می تواند مرا تا نوبل هم برساند ... چی اما انگاریک چیزی دارد سردرد مزمن دچارم میکند ، بازهم به نظرم این جمله ممکن است به دارودسته ای هیپوسنتزها یا سایکو رجیستر ها بربخورد ، حتی ممکن است ازلحاظ گروهای دگرباش شکلی هم مرا دچارمشکل کند ، بهتراست فکر تازه تری کنم نه این جملات مرا به قهقهرا می برد ، یاللعجب آدم تو این جزیزه هرچه که می خواهد بنویسید باید ببیند به کدام گروه ودسته برمی خورد یا نه ، چندسال پیش آخرین سخنرانی ام را که کردم بلافاصله جماعت " میترونیسم های شارژر " ازمن شکایت کردند تا امروز هم هروقت مرا درخیابان می بینند کلی شعارمی دهند ودرنشریه وزین شان هم نوشتند، اینگونه نویسندگان صورتشان روی مخرج زیادی کارمی کند. بیچاره بدبخت هنوز عکسش درون جراید حوداث می زنند به خاطر درگیری با جانوران گروه پیتروتاک ها مفقود شد وهنوز پیدا نشده است ، یکبار در تلویزیون نشانش دادند که دراسارت چریکهای پیتروتاک بود ولی هنوز انگارنه انگار، دولت تازه حاضراست یک چیزی هم بدهد تا این آدم را بگیرند ونیاورند.

رها کن بابا برویم سرکارخودمان ، خوب بهتراست یک داستان بنویسم وازنوشتن مقالات جدی پرهیز کنم ، آدم درقصه بیشتر می تواند حرف بزند... خوب قصه عاشقانه باشد بهتراست ، اما خوب هرعشق درهرصورت چهارتا ماچ وبوسه هم دارد ، نه ندارد ، خوب مزه اش به همین ماچ وبوسه هاست ، من هرروز می نشینم فیلم های عاشقانه نگاه می کنم تا همین صحنه را ببینم ، لذت عشق به همین چیزهایش است دیگر. بگذارازاندام شروع کنم ، اه نه بابا اندام خطرناک است می ترسم فردا مارلودسیترال بزرگ مرا تحریم کند وکلی حرف وحدیث برایم درست کند بهتراست چیزی دراین حوزه ننویسم ، آره بهتره ، آین آدم وطرفدارانش هرسه شنبه کلی حرف وحدیث دارند منم بهش اضافه می شوم ، اندام را بیخیال ... بروم سراغ کلیت قصه ، اما خوب کلیت هم که بدون ریزودرشت ماجرا غیرممکن است ، نه عاشقانه را هم رها کنم بهتراست ، ولش کن سردرد مزمن من دوباره دارد عودمی کند ... اصلا چطور است برای خودم بلند بلند آوازبخوانم ، آواز؟

خوب پس یک شعر برای خواندن لازم است ، آن خیل سوژه ها درشعر تبلوربهتری پیدا می کند بگذار، اما خوب شعر هم می شود هزارمعنی آزآن درآورد وبازسردردم دارد عودمی کند ، اصلا ولش کن نه می نویسم ، نه می خوانم ، نه میزنم . می روم برای خودم گشت می زنم حول محور زمین ، می چرخم ، بدهم نیست آدم گاهی اوقات بچرخد . آنقدر می چرخم تا یک روزیک چاله بزرگ روبرویم سبزشود .

ببینم اصلا قراربود من چه کارکنم؟

babakshaker — Tue, 03 Jun 2008 15:24:18 GMT

The bad choise

"وطن وطن وطن ، ریدم تو وطن ، ولم کن عمو ، ولم کن کدام وطن ، یه خشاب دیگه بده خالی کنم ، نشسته هی قد سرش گه زیادی می خوره وطن وطن ، این حرفا مال آدمای بی ناموسی هست که دنبال ناموسشون می گردن وقتی پیدا نمی کنن می گن وطن ، خوارمادراین وطنووبه گا دادین عزیزم ... حالا بازبگو وطن وطن "

نگاه کردم دیدم عجب آدم عوضی هست ها نشسته هی دارد فحش خارمادرنثاروطن می کند که نه بابا این خاک وطن نمی شود، این مردم هم ملت ... مثل مجاهدین صدرمشروطه حرف می زد.اما مجاهدینی که انگارسروته گرفتنشون . دشمن ازجلو حمله می کردو ازعقب هم صدایش گوشم رو پرکرده بود. اصلا معلوم است ما کجا هستیم ، نه به خدا معلوم نیست فقط انگارآمدیم وسط یک خروارآتیش وقراراست بجنگیم ، هرچه فکر می کنم روبروی من کدام تیپ ، یگان ازکدام کشور حضور دارد نمی دانم ، باورکن نمی دانم .

- " آخه فدات شم ، اومدی اینجا چیکاریا هی شر و ور تحویل ما می دی وطن وطن وطن ، یا گیج بازی درمیاری ونمی دونی اصلا اون جلوت کی داره آتیش رقصی می کنه ، خوب داداش اینجا میدون جنگه ، نه میدون رقص ، اومدی اینجا بجنگی با خشاب پر ، یه تفنگ یه سنگر زدی ، زدی ، نزدی ، می زنند خوارمادرت رو به اسفل وسافلین می بندن ، حواست باشه سرباز، برپا ، بتمرگ ، گوساله عوضی !!! "

راست می گوید بدبخت ، گوساله و عوضی هستم ، اما خوب باید بدانم من گوساله دارم درکدام جبهه نبرد می کنم . ازاول هم گفته اند آدم یا نباید کاری کند یا وقتی هم قراره گهی قدسرامواتش بخورد بداند چه می خورد ، این که نشد ، بوی گوشت کباب کرده هم داردحالم را بهم می زند انگاردارند انسو گربه در آتش می سوزانند ، اینها عجب جانورهایی هستند.اوه داردسروکله ای رفیق ما پیدا می شود ، این هم که اصلا حرف حالیش نیست ، صبرکن الان می زند چک وپوز همه رو سرویس می کند وتا می تواند شر و ور می گوید ، حرفاش جالب است صبرکن :

- "اااا آقای وطن اینجا تمرگیدی که ، مگه نمی بینی دشمن داره همینجور تیردرمی کنه ومی زنه خوب تو هم مثل آدم یه تیری بزن یه شلیکی بکن ... آها درد وطن گرفتت یا ملت ، ای شما دودمان این ملت بدبخت رو گاییدید با این حرفهای صدتا یه غازتون، ای شما ملت رو سرویس کردین با آب یخ ... ای دلم می خواست تو هم الان اون جلو بودی یه گلوله توپ خالی می کردم تو ماتحتت تا دیگه نسلت ازرو زمین برداشته می شد اینقدروطن وطن وملت ملت نمی کردی ، نخند قرمساق ، توکه تخم جنگ نداری چرا اینقدرزر زر می کنی وازمحاسن نبرد برای وطن واسطوره های مقاومت درچالش با استقلال وحفظ تمامیت ارضی وطن حرف می زنی ، ببینم تو اصلا می دونی وطن رو با کدام حرف می نویسند ، عمرت حرف مفت زدی ، خوردی وکپیدی ... پاشو خبر مرگت یه تیری بنداز یه کاری بکن ."

دیدید گفتم این بابا اصلا انگاربه طرزی تاریخی وفلسفی با من مشکل دارد ، اما بد هم نمی گوید ، تنها انگارمن یک خلا ء یک چالش یک سئوال دارد مغزم را ازمن می گیرد ، فایده ندارد باید بلند شوم ، باید برای شفاف سازی درراستای وجود علت ها بپا خیزم .

" – ریدی بابا ، ریدی ، بازشر ورو گفتی ، به پاخیزم اونم برای وطن "

صبرکن ... آقایان محترم به نام دشمن یک لحظه ... آقایان یک لحظه ، آقا می گم یک لحظه آتش بس ، شلیک نکن آقا ، صبرکن ، ددددد صبرکن آقایان لطفا آتش بس کاردارم ...

- " بتمرگ بچه الان کونت رو پاره می کنن "

صبرکنید بسه آتش بس من کاردارم صبرکنید ، به نام آزادی ، به نام صلح ، به نام هرانچه که می دانم دراین زمانه غریب بوی تعفنی شنیع گرفته ، من یک سربازم وبرای حفظ تمامیت ارضی خویش می خواهم ازناموس وکیان ووطن دفاع کنم ، شما که هستید ؟ شما چرا مرا اینگونه مورد خطاب تیرهای آتشین خویش قرارداده اید ، مگر شما منشور حقوق بشر را نخوانده اید؟

-" گووووووووووووزززززززززززززززززز"

آقا مودب باش دارم برای تو ، برای ملت حرف می زنم می خواهم این مردم را ازانچه نمی دانند اگاه کنم ، من به عنوان قشر پیشرو به عنوان بنیانگذارمکاتب سیانیم ، پیارونیسم ، شیافتونیسم ، کونیسم ، بکونیسم وتمام ایسم های اوانگاردوسوپراوانگارد درعصر پسا خویش اعلام می کنم یک گل سرخ بهترازهزارگل نصرانی ست ، دستها را بشویید وخویش را ازچنگال هوسهای باطل برهانید ، درود برآزادی ، د رود ."

-"تناول نمودید آقای شرو ور ، گه خوردی ... خوب بچه ها جلو ، جلو تر ، خیلی خوبه حالا ، بچه ها ول این جاکش کنین ، بریم ادامه آماده ، نشانه ... "

یه لحظه بزارین یک شاخه گل سرخ بگذارم سرتفنک شما تا بدانید عشق ...البته وقتی من نمی دانم روبرویم کی ایستاده وبرای چه ایستاده اصلا ببخشید شما ؟ مگر می شود انسان درزمان ومکان نامشخص بتواند خویش را به جایی برساند که گلوله تنها صدای فریادباشد وخون خود را کنارخویش به لرزه بیاندازد....

- " آتش "

بازفریاد دیگری زد ، این رفیق ما انگارجزء آتش وفحاشی درذکرمسائل فلسفی نوع دیگری ازدیالوگ را بلد نیست باید فکری کرد به نظرمن یک شورش یک انقلاب درونی برای حرکت دادن اینگونه ازطبقات اجتماعی یک ضرورت است به قول یوهان سوفیلاس درجامعه ای که گوساله ها به جماع می پردازند ، مولود آن جامعه زمان می شود.چقدراین جمله درونیات وقایع را به منظر تصویرکشیده است ... .

- " ترررررررررررررررررررررررر"

انگارچاره ای نیست بهتر است یک گلوله بردارم ، روبرو که خبری نیست اصلا من اینجا که کسی را نمی شناسم پس بهترین فرد برای شلیک کردن خودم هستم نه روبرو نه عقب سر آها به سمت خودم وبه قول خودم وقتی کسی را نمی شناسی آدرس را ازخودت بپرس : " آتش "

babakshaker — Wed, 28 May 2008 04:49:18 GMT

The secret

معلوم نیست چرا تمام این مجهولات واقعی را باید یافت ، اصلا اگر دنبال مجهولات نبودم آیا نمی توانستم به زندگی طبیعی خود ادامه بدهم ... مجهولات ، مبهمات ، رازها همه وهمه مرا به ورطه ای انداخته که حتی معلومات بشری نیز برایم شبیه نوعی رازشده است ، رازی که باید به شکلی کشف شود واین کشف تنها ازطریق خودم امکان پذیراست .

روی این تخت مواج هی دارم به سمتی کشیده می شوم که رازدیگری را ازپشت پرده بیرون بکشم ، الان دیگر وقت ویزیت است ، پرستارمی آید نباید متوجه شود که من خودم را ازروی تخت به سمت پنجره کشیده ام ؛ این احساس لعنتی دارد مرا به سمتی می برد که درآنجا نامکشوفی خوابیده است ، همه چیزنامکشوف است وتمام نامکشوفات همه چیزند ، این تنها یک واقعیت نیست چون اصلا واقعیتی نیست که من بخواهم آن را بدون فکروتخیل نگاه کنم .

اه این خاطرات لعنتی هم دارند حال مرا روی آن محیط متعفن می گیرند ، اصلا انگارقرارنیست کسی به من یاددهد که به گذشته هایم فکر نکنم ، گذشته ها جزء معلومات بشری هستند من قراراست کاشف مجهولات باشم ، مجهولاتی که درون این زندگی نکبت بارآدمی وجود دارد وتنها باید آنها را کشف کرد یا بعضی ازآنها را برای کشف دیگران رها کرد.

رهایم نمی کنند این خاطرات ، کاشکی روزی خاطرات را هم کشف نمی کردند من اگر بدانستم کدام جاکشی این خاطره را درذهن انسان کشف کرد وآن را فعال نمود خیلی خوب بود... اصلا این گذشته مثل بختک می افتد روی روح آدم ... چی ؟ روح ؟ اها یک چیز دیگر هم دارد کشف میشود ،روح آدم ... اما نه ... انگارخیلی این واژه برای من تکراری ست ، این روح که قبلا هم کشف شده هزارتا خاطره ومثال وبرنامه ومتخصص دارد ، نه ... این پرستارقرمساق هم تا به من برسد کلی طول می کشد ، کثافت چنان آمپولها را می زند انگارمی خواهد درکون اسب بزند .

ولش کن دیروز به این دیوانه بغل دستی ام گفتم ، وقتی به پنچره نگاه می کنی چه چیزی بیشتر ذهنت را مشغول می کند واو هم گفت : " وقتی به پنجره نگاه می کنم نشانه هایی ازطبیعت را می بینم مطمئنا اینها همه واقعیت طبیعت نیست زیرا ما تنها نشانه هایی را از طبیعت بیرون خویش می بینیم وذهنیت پردازش گر ما انقدرقوی نیست تا بتواند عین واقعیت را ازدرون ساختارنشانه ها بیرون بکشد."

عجب شر و ورهایی به خورد من داد ، وقتی می گویم من کاشف مجهولاتم کسی باورش نمی شود ، خوب این هم یکی ازمجهولات مهم ، دوساعت چرت وپرت گفتن وبهم بافتن که دیگر نشانه عقل نیست .

نمی دانم چرا دارم خودم را مشغول این ک...خل می کنم ، من باید مجهولات مهمی را کشف کنم که درساختارواقعیت ها انقلابی به پا کند واین انقلاب بتواند باعث رهایی مردمی شود که دنیای واقعیات انها را اسیر کرده است ، اصلا من قراراست با کشف مجهولات بتوانم بشر را اززندان معلومات نجات بدهم .

این دستمال توالت لعنتی هم که تمام شده ، اصلا معلوم است اینجا چه خبره یکی نیست این کیسه پرازادرار را بردارد تا من بتوانم خودم را خالی ترکنم .

بشرسالهاست روی شباهت بی چون وچرای خود به میمون هی دارد تاکیید می کند ومی خواهد ثابت کند یا او میمون بوده یا میمون او بوده یا هردو هیچ بوده یا نبوده یا اگر هم نبوده این می شود مجهول ، پس روی میمون کارکنم ، اما ازبس که میمون ومیمون کرده اند دیگر همه فکر می کنند روی پدربزرگوارشان میمون بوده ودریک فعل وانفعال جنسی توانسته ازرحم مادرجان میمونشان یک کاکل زری آدم بیرون بیاورند و اسمش را بگذارند مثلا " من " بعد یه مدت هم به جای جیغ ممتد هی بگوید " آب " آب " آب " وخودش را به تمدن برساند، تازه بعدازاین همه تمدن وپیشرفت بشود " ما " ... آها واقعا ک ... شعر ازاین بیشتر درتاریخ اندیشه بشری یافت می شود... باورکن یافت می نشود گشته ایم ما ... .

- خانم پرستاربابا این سطل را بیاردارم بالامیارم .

واقعا هرچه روی مجهولات تازه ای فکر می کنم به معلومات می رسم ، اصلا قرارنیست من نیزمانند کاشفان دیگر روزی نام خودم را درتاریخ ببینم ، هرچند مطمئنم یک روز به یک رازتازه پی خواهم برد وان روزخوارمادرتمام مجهولات مهم بشری را باهم یکی کنم زیرا تلاش برای رسیدن به مفهوم تازه ای ازحیات بشری کاری نیست که هرکسی ودرهرمقامی بتواند انجام بدهد... .

- خانم پرستاربابا دارم بالا می اورم یک سطل بیار.

babakshaker — Tue, 13 May 2008 05:56:51 GMT

دخانیه وفسخ آن

کالبدشکافی ماجرای امتیازتوتون وتنباکو

یکی ازمنابع مهم تاریخ دوران قاجارکتاب " حیات یحیی " نوشته میرزا یحیی دولت آبادی ازرجال مهم وتاثیرگذارزمان قاجار تا پادشاهی رضا شاه می باشد ، که دیدگاه های او درخصوص وقایع مهم این بازه تاریخی کاملا جالب وقابل توجه می باشد به نحوی که نمی توان ازکناردیدگاه های دولت آبادی درخصوص ماجراهای تاریخی آن زمان به سادگی گذشت . هرچندنقل ماجراها اززبان دولت آبادی گاه با اعمال نظرها ومواضع شخصی همراه است اما به عنوان شاهدزنده وقایع وهمچنین چهره تاثیرگذاری او می توان به عنوان یک منبع موثق وقابل اطمینان آن را مورد بهره قرارداد، تنها اگرشخص، اندکی هنرشناخت متن را داشته باشد وبا چینش وقایع کنارهم به تاویل مناسبی ازحادثه ها برسد وزیادبه اعمال نظرهای شخصی مولف کاری نداشته باشد .

یکی ازوقایع مهم تاریخی درآن بازه زمانی ، ماجرای لغو امتیازتوتون وتنباکو بود. ماجرایی که به عنوان نقطه عطف مبارزات ضداستعماری آن زمان معرفی می شود وحتی درتقویم شمسی روزی به این نام ثبت شده است . میرزا یحیی دولت آبادی ماجرا را به نحو تازه ای نقل می کندواصل ماجرا را به گونه متفاوتی ازانچه تا کنون نقل شده است بیان می نمایدومورد تحلیل قرارمی دهد .چراتا کنون به این روایت پرداختی نشده است جای بسی سئوال می باشد.

حال اصل یا فرع ماجرا چه بوده وچقدردیدگاه دولت آبادی دراین خصوص با واقعیت منطبق می باشد رابه واکاوی متن می سپاریم ، اما ذکر این موارد ونیت به تحریم بسیارمهم است . البته درطول متن بارها وبارها دولت آبادی با تناقضاتی نیز همراه می شود .

او درابتدای فصل شانزدهم کتاب حیات یحیی درماجرای "دخانیه وفسخ آن " می گوید : " بخاطر دارم درایام کودکی روزی هیزم کشی را دیدم که باری بزرگ برپشت خری کوچک نهاده درصورتیکه یک طرف سنگین ترازدیگرطرف است قدمی چند که بارکش ناتوان برمیدارد بارکج شده برزحمت حیوان افزوده می ود صاحب باربناچاری سنگی اززمین برداشته روی لنگه سبکترمی گذارد تا دولنگه برابرگردندگرچه بواسطه سنگینی سنگ فشاری تازه برپشت بابرواردمی شود...دولت ما نیزدرمقابل همسایگان خوداین سیاست را اختیارکرده، روزبه روزازاستقلال معنوی خودمی کاهدوباآسایش موقتی خویش دلخوش می کند."

آری این بحث ماجرای سیاستهای توازن" برباده بردن" است که همواره اززمان قاجاروبه همت آسایش موقتی توسط حاکمان رعایت می شده است تا اینکه بتوانند چند صباحی بدون دغدغه به حکومت خود ادامه دهند ، درچنین اوضاعی دولت آبادی قصد دارد ماجرا را به دوئلی میان دو قدرت آن زمان یعنی انگلستان وروسیه که یکی به زور همسایه ایران شده بود ودیگری سالها بود برکات همسایگی او درطول تاریخ نصیب ایران می شده است من جمله امروز که بیشتر ازمنویات دولت تزارها بهره می گیریم .

او معتقداست دادن این امتیازکفه سیاست انگلیس را برسیاست روس درایران بلکه درآسیای وسطی می چرباندوروسها را به زحمت دست وپانمودن شدید می اندازد.

دراین میان همواره سیاستمداران مزدور ونالایقی نیز وجود دارند که سرنوشت ملک را به نزاع های شخصی وپوچ وقدرت طلبی ها ی بیمارگونه خویش به خطرمی اندازند ویا درحال ابرازارادت ونوکری خویش ویا درصدد نشان دادن قدرت پوچ خودهستند تا ازاین ره آوردجیبهای بی انتهای خودرا اندکی پرنمایند.

دراین میان گویا " علی اصغرخان امین السلطان " و" کامران میرزا نایب السلطنه " دراین مبارزه نقش گلادیاتورها را ایفامی کنند تا بتوانند خواسته های دولت فخیمه یا حکومت حضرت تزاررا برآورده کنند.

کامران میرزا که ازاعطای این امتیازبه دولت فخیمه بسیارناراحت شده بود وازانجا که نگران خزانه دولت حضرت تزاربود واینکه نمی توانست این وضعیت را تحمل کند وقدرت یافتن رقیب خود امین السلطان را ببیند به فکر انتقامی اساسی می افتد وماجرا را ازطریق میرزای آشتیانی به اطلاع میرزای شیرازی می رساند ، ایشان هم درمکتوباتی صریح وتند ماجرارابه شاه متذکر می شودولی نتیجه مطلوب را بدست نمی آورد، اما دنباله مطلب را رها نکرده وبراصرارخود می افزاید .

دولت آبادی الباقی ماجرا را اینگونه بیان می کند: " بالاخره محمدکاظم ملک التجار" که مردی متهوروجسوراست وبانایب السلطنه ومیرزای آشتیانی محرمیت داردفتوایی بامضای میرزای شیرازی منتشر می کند بااین مضمون : " الیوم استعمال تنباکو وتوتون بای نحو کان درحکم محاربه با امام زمان است ." گرچه این نسبت دروغ است ولی چنان معلوم می شودکه میرزای شیرازی اجازه داده است دیگران بنام او اقدام نمایند اگر پیشرفت نمودانکارننماید که ازناحیه او بوده است "

نقطه درهمین جاست که اگر میرزای شیرازی ازصدورفتوابی اطلاع بوده است ، چگونه کسی درچنین مقامی که به قول خود دولت آبادی فتوایش به فاصله دوساعت درکل طهران منتشرگشته وعموم مردم اطاعت می کنند به دیگران اجازه میدهد به نام او یک فرمان را صادر نمایند وازقول وامضای ایشان وبا محرمیت ایشان اینچنین اقدامی را انجام دهند.

اوتنها تحلیل شخصی خودازماجرا را بیان می کنداو می نویسد:"کامران میرزا علاوه برمنافع خصوصی که شاید دراین مخالفت نمودن دارد غلبه برخصم را هم غنیمت شمرده پای بعضی ازروحانیان واشخاص کارکن را ازتجاروغیره بمیان آورده درزیریک پرده نازک که او خود دیده نشود بعملیات مخالف می پردازد."

اما درتاریخ همین روایت به شکل دیگری نیزبیان شده است ، سید جمال الدین اسدآبادی درجریان این امتیازنامه هایی به علمای اعلام آن زمان می نویسد که نامه ای نیزدراین حوزه به دست مرحوم میرزای شیرازی می رسد ، میرزا نیزازطریق کامران میرزا تلگرافهایی به شاه میزند ، تااینجایماجرا دوباه نقش کامران میرزا هویدا می شود ، شاه نیزماجرای تگراف را نزد خودوامین السلطان نگه میدارد واز طریق میرزا مشیرالوزاره کارپردازایران دربغداد شروع به اتلاف وقت نزدمیرزا می نماید . اما پس ازمدتی وآگاهی یافتن میرزا ازنیت شاه او فتوا را صادرمی نماید ، دراین زمان شاه ودرباریان من جمله امین السلطان شروع به شایعه می نمایند که این فتوا جعلی می باشد ، اما مردم به حکم پذیرش اقدامات خودرا آغازکرده بودند وهیچ تکذیبیه ای نیزازسوی میرزای شیرازی صادرنشد.

تااینجای ماجرا شباهتهایی میان روایت تاریخی وروایت دولت آبادی وجود دارد تنها مطالبی تراوش شده ازذهن دولت آبادی ست که اندکی ما را به تامل وامی دارد درجایی دولت آبادی خود را در گیرودارماجرا نشان می دهد که درهمان ایام درکلاس درس میرزای شیرازی حاضربوده وسخنان او درباره مضرات این امتیازرا همواره می بیند وبیان می کند.نکته ای اساسی همواره دراین اثردولت آبادی حائزاهمیت است وان این که هرجا اتفاقی مهم درتاریخ افتاده دولت آبادی یا درآنجا حضورداشته یا درحال درس خواندن بوده مانند قضیه ترورناصرالدین شاه که او حتی ادعای دیدن میرزارضای کرمانی درحرم حضرت عبدالعظیم را دارد.

babakshaker — Sun, 04 May 2008 04:58:06 GMT

تکراریک نسل با بحران های پی درپی

اگرزمانی قراربود شعر ایران به تازگی برسد وخود را درجهان پیرامون صاحب اندیشه ای جهانی نماید با ایجاد بحران وحرکتهای انارشیستی نمی تواند این مهم را انجام دهد . اصلا قراراست هرکس قصد نوزایی درادبیات دارد انگار اول چهارتا فحش به مخاطب بیچاره !! ، چند تا بدوبیراه به ادبیات معاصر ومثلا فضای لجن آلود آن ، چهارتافحش خواهر مادر به شاعران دیگر که با او اندکی مخالفند، نوشتن مقاله ای درنقد نسل ها ، لجن مالی نسلهای قبل ازخود ، تمجید ازهرچه آنارشیسم وازهم پاشیدگی ادبی ست ، به بستر بردن خواهر مادرخود درشعر و... اینگونه است که تازه ادبیات برای اینان شکل می گیرد .

اما بحران درکجاست ... بارها وبارها نوشته ام که بحران واقعی درادبیات نیست ، بلکه اینبارنیزمانند سیاست ، فرهنگ و... بحران درخود فردیت ایرانی ست . گویا اصلا قرارنیست ما برای رسیدن به یک مقصد ازساختاری نظام مند ومنطقی بهره بگیریم ، گویا اصلا شعر به عنوان یک امر فردی که می تواند به باوری جمعی برسد ، میبایست زاییده یک خودآگاه جمعی باشد واصلا قرارنیست آنچه سروده می شود بعدا درباوری جمعی منتقل گردد.

اما مخاطب مگر چه گناهی کرده که میبایست درخلاء امری ادبی مرتبا ازطرف " من " سراینده که شاید تاکنون بدون توجه به گستره بزرگ ذهنی مخاطب هرگونه دلم خواسته سروده ام ، می بایست مورد شماتت قرارگیرد وازاو باکلمات رکیک وبی محتوا پذیرایی شود تا جاییکه گروهی که به اصطلاح حرفه ای تر برخورد می کنند ازفقر دانش دریافت درمخاطب نام می برندو سعی درنشان دادن ضعف درمخاطب هستند ونه دراثر. اما همین مخاطبان دریافت خوبی ازآثار، پدیده ها ، جریانها وحتی ادبیات دارند تنها اگر به ناخودآگاهی آنان توجه شود.

اما ادبیات ما نیز مانند سیاست ما میدان آزمون وخطای نسلهاست ، نسلهایی که به جای حذف بحرانهای ایجادشده درنسل های پیش ازخود تلاش می نمایند تا با حفظ همان بحرانهای پیاپی عرصه را به نسل بعدی بسپارند ، اصلا انگار درهیچ عرصه ای ما بحران زدایی را یادنگرفته ایم ، همین ادبیات دوباره دارد عرصه ای بروز بحرانهای دهه هفتادمی شود وبه جای نوعی بحران زدایی درنسل به بحران زایی های تازه ای علاوه بربحران های قدیمی ترمی رسد.

واینگونه است که جامعه ایران درتمامی عرصه ها بیمارترازواقعیت خود نمود میابد.

babakshaker — Sun, 27 Apr 2008 18:47:00 GMT

تامین کارگر یعنی تضمین سرمایه وثروت

به مناسبت اول ماه مه روزجهانی کارگر

شاید زمانی بنیان گزاران جریانهای چپ ومدافع طبقات زحمتکش جامعه ، به این قائل بودند که روزی آگاهی طبقه کارگر وبهره ده وتحت استثماربه حدی می رسد که خود با حمایت احزاب پیشرو واتحادیه های کارگری ودانش اجتماعی خود بتواند روابط اجتماعی را برای فروش " نیروی کار" رهبری نماید که البته این فرض می تواند در همین جوامع سرمایه داری جهان که روابط اجتماعی آن برمبنای سرمایه حرکت می کند درست باشد ، زیرا کمونیسم به هرروی توانست لااقل بعضی سیاستهای جهان سرمایه داری را تحت شعاع قراردهد وتامین اجتماعی وهمچنین اتحادیه ها را برای کارگران ارمغان بیاورد، چیزی که امروزه لااقل بیشتر کشورهای جهان راتحت شعاع قرارداده است وکارگران درکشورهای توسعه یافته وپیشرفته جهان که برمبنای اقتصادآزادورقابتی وهمچنین سرمایه داری پیش می روند ، به چنان آگاهی طبقاتی رسیده اند که نیروی کارخودرا برمبنای یک فرمول استثماری دراختیارکارفرما قرارندهند ودولتها نیزبا ضمانت حفظ روابط سرمایه داری روزبه روز می دانند که تامین کارگر یعنی تضمین سرمایه وثروت .

تمامی این موارد برای اقتصادهایی ست که خود را درراستای قوانین ومقررات بین المللی مسئول می دانند ، هنگامی که مباحث الزامات بین المللی کار پیش می آید ، دراساسنامه کاری کارخانه ها ، شرکتها ، موسسات خدماتی همگی قوانین کاری مصوب سازمان های بین المللی وهمچنین ملی والزامات اتحادیه ها به عنوان اصل رعایت می گردد.

نکته جالب توجه دیگر اینکه مثلا درقطب سرمایه داری جهان آمریکا که تمامی روابط برمبنای سرمایه داری آمارنشان ازافزایش اتحادیه های کارگری وحمایت ازکارگران می دهد: ""مرکز تحقیقات سیاسی و اقتصادی"، واقع در شهر واشنگتن، گزارش سالانه خود پیرامون تشکل‌یابی کارگران آمریکا و اهداف مبارزات این طبقه در سال ۲٠٠۷ را انتشار داد. طبق این گزارش، طی سال گذشته، تعداد اعضای اتحادیه‌های کارگری پس از ۲۵ سال رو به رشد گذاشت. در این سال، بیش از ٣۱٠ هزار نفر به عضویت اتحادیه‌های کارگری درآمدند ."

اماایران د رنبود اتحادیه های کارگری وهمچنین اقتصادآزاد، کندی روند خصوصی سازی دولت ، بزرگ بودن دولت ودخالت اهرمهای دولتی درتمامی مباحث اقتصادی ، حضور کارترهای دولتی با عنوان سهامی خاص درحوزه های تولید ، صنایع وخدمات و... همگی نکته ای ست برای ایجاد بحران در روند زندگی کارگران .

زمانیکه دولت به جای ساختار نظارتی تلاش درجهت تصدی گری می نماید ، اقتصاد ماهیتی غیر رقابتی ومنحصربه سرمایه دولتی می نماید درچنین اقتصادی تازمانیکه سرمایه های دولتی سرریز تولید گردد می توان به اشتغال امید داشت اما ازلحظه قطع آن دیگر امیدی به امنیت نیم بند اشتغال نمی توان داشت .

اقتصاد غیرآزاد، عدم وجود اتحادیه های منسجم کارگری وصنفی دو مورد اساسی بحران درروند اشتغال کارگران می باشد. باوراینکه بخش خصوصی می بایست به عنوان بدنه کمکی دولت مطرح شودوهرگاه دولت ازارائه خدمات این بخش ناراضی بود می بایست آن بخش را کنارگذارد یکی دیگر ازبحران های عمده بخش کاردراین کشور می باشد .

اما نگاه دولت به مطالبات کارگری تا زمانیکه برمبنای نگاهی غیر صنفی وصرفاسیاسی باشد ،نمی توان توقع داشت کارگران ازدل مطالبات صنفی خود به آنارشی اجتماعی نرسند، هرگاه گروهی کارگر برای تقاضاهای صنفی خود مورد شماتت سیاسی قرارمی گیرند نمی توان آینده ای برای بهبودوضعیت کارگران متصور شد .

بازهم تمامی این موارد ذکرشده درگرو آگاهی طبقاتی واجتماعی کارگران است . کارگر اگر به تفکری صنفی برسد نه خطری برای حاکمیت های سیاسی دارد ونه ایجادآشوب های اجتماعی می نماید اما زمانیکه دولت درزمینه های اقتصادی تصدی گری می نماید آن زمان هرگونه انتقاد به معنای مخالفت با حاکمیت محسوب شده ، چه رسد به آن زمان که حاکمیت از راه ایجاد بنگاه های وابسته نوعی اقتصادبزرگ دولتی را نیزایجادکند که درچنین شرایطی کارگر بودن حمایت احزاب ، دسته ها وگروهای سیاسی فقط می بایست نیروی کارخودرا با سوبسید !!! شخصی به دولت بفروشد.

اما نکته بعدی اینکه کارگران دراین حوزه وبه علت نبود تشکل های کارگری وصنفی به عنوان عامل بحران زایی احزاب قرارمی گیرند وگروهای سیاسی برای نیل به اهد اف سیاسی خود ازاین قشر – که البته به رشد وآگاهی سیاسی مرتبط نیز نرسیده است – بهره کشی می کنند. توجه داشته باشیم که کارگران نمی بایست تئوریسین سیاسی یا اقتصادی باشند وهدف ازآگاهی همان بهره مندی ازآگاهی درحوزه طبقاتی خود می باشد.

babakshaker — Fri, 18 Apr 2008 09:08:18 GMT

زیبایی شناسی رسانه ای

انسان معاصر در هجوم رسانه ها قراردارد ، روزي اگرمخاطب ادبيات براي دريافت معنا از واژگان راهي كوتاه را مي پيمودومثلا براحتي به اداركي صحيح ازمتن مي رسيد امروز باتوجه به جريان هدفمند رسانه اي كه درعالم حقيقي ومجازي با او سركار دارد ، راهي طولاني از نشانه ها را به سوي متن خواهد يافت . اما اين به معناي پيچيده شدن متن نيست زيرا متن امروزمتني پيچيده وذهني نيست ، ديگرمولف خودرا نمي تواند در دنياي ذهني پيچيده اي حبس كند، زيرا ذهنيت ها در دنياي تصويرنمي توانند خودرا پنهان كنند وبه ناچارمي بايست درعناصرتصويري رايج دنياي رسانه هاي امروزي خود را نشان دهد، پس نيتجه اينكه اولا مولف اثر،جلوه هاي زيبايي شناسانه ادبيات را به قيمت جلوه هاي زيبايي شناسانه رسانه هاي مجازي ازدست داده است ودوم اينكه مردم نسبت دريافتهايشان را برمبناي دريافتهاي رسانه اي تغيير داده اند وديگر احتياجي نيست به اينكه اثرنشانه های مشخص خودرا درمتن نشان جلوه نماید .

شايد نقطه جالب بحران در ادبيات امروز ايران همين تغييربافت زيبايي شناسانه اي ست كه در ذهينت مخاطب امروز ايجاد شده است. سينما ، اينترنت ، تلويزيون هركدام نوع تازه اي اززيبايي شناسي رسانه اي را به مخاطب القاء كرده اند كه كاركردهاي زيبايي شناسانه ادبيات را در خودهضم كرده است ، ديگرمخاطب براي عناصرثابت زيبايي به سراغ ادبيات نخواهد رفت ومولف نيز نمي تواند با تكيه بر همان عناصر به سراغ ادبيات بیايد.

زيبايي شناسي رسانه اي چيست ؟امروزنوع تازه اي ازروابط انساني جايگزين تعريف رابطه انساني ديروز شده است وهمين ارتباط برذهن وزبان انسان معاصر تاثير گذاشته است. تصويروخلق ذهنيت هاي انيميشن جاي خودرابه واقعيت داده است. اگر ديروزدريافتهاي ذهني مبتني بر واقعيتهاي مالوف اطراف انسان بود ، امروز دريافتهاي ذهني انسان مبتني بر فرا واقعيتهاي حسي والقاء شده ازرسانه هاست ، حتي تشبيه ها واستعاره ها هم بافتي انيميشن ونرم افزاري پيدا كرده اند ودر باور ذهني مخاطب ديگر بازگشتي واقعي ندارد ، بلكه كاملا گرافيكي به قضيه نگاه مي كنند.زيبايي شناسي رسانه اي چنين كاركردي دارد ، ديگراز هم آميزي واقعيت وذهنيت مخاطب به كاركردي زيبايي شناسانه نمي رسد ، بلكه از هم آميزي مجاز بامجازبه حسي مجازي مي رسد كه براي او بر آورنده حس زيبايي شناسانه در اثر است .ديگر نمي توان در آثاررسانه اي امروزدر تشبيهات واستعارات به دنبال واقعيت عيني گشت .

اما يك نقطه تناقض نيز دربحث وجود دارد وآن اينكه چرا هنوز آثاربا همان كاركردكلاسيك به معناي واقعي وزماني داراي مخاطب مي باشد ، آياذهنيت مخاطب ايراني هنوز رسانه اي نشده است ، به همين دليل كه ذهنيت انسان ايراني رسانه اي ودچاز تسلسل مجازها شده است ادبيات كلاسيك داراي مخاطب بيشتر نسبت به ادبيات امروزمي باشد ... مخاطب امروزبه دليل اينكه از دنياي مجازها وتصاوير نرم افزاري خسته شده است در حركتي بازگشتي به ماقبل ازدنياي امروزتصاويرگذشته رازيباترازامروز مي بيند وسعي درارتباط با آن فضاي به زعم خود قدسي مي باشد...درواقع مخاطب ادبیات گذشته به آن ادبیات نگاهی قدسی دارد ودراین قد است گرایی به دلایل جامعه شناسیک همواره ذهنیتی قداست محورانه را به خویش القاء می کند.